از تن جانها به درد روزه برانگیخت گرد

گرم در آمد به طیش عیش ترا سرد کرد

روزه به صد توش و تاب کرد به گیتی شتاب

یک تنه چون آفتاب با همه ناورد کرد

آنچه به نامرد و مرد می نتوان کرد کرد

خیز و به شادی گرای مدحت خسرو سرای

مدحت او را خدای داروی هر درد کرد