خیز و به شادی گرای مدحت خسرو سرای

یک تنه چون آفتاب با همه ناورد کرد

از تن جانها به درد روزه برانگیخت گرد

آنچه به نامرد و مرد می نتوان کرد کرد

مدحت او را خدای داروی هر درد کرد

آنکه به هنگام رزم سخره کند پیل را

دست جوادش به بزم طعنه زند نیل را