زمین و زمان جوز و بادام تو

بیندازد آن پوست را از برون

که تا مغز پیدا شود از درون

تو آن طفلی و وهم تو کام تو

نبینی در آن بودنی های نغز

همی پوست خایی ابر جای مغز

مگر فیض عشقت شود رهنمون