بی چون و چرا ولیکن و اما

از بوسه و باده می مکن ضنت

کاین هر دو من و تراست مستی زا

بستان و بده مر این دو را چندان

کز نشوه و سکر باده و بوسه

بیخود افتیم هر دو تن از پا

ما فتنه کشوریم و خفته به