فشانده از دو طرف زلف عنبرافشان را

دو چشم من به ره مهر آسمان که ز راه

نمود ماه زمین چهره درخشان را

بتم درآمد و چون یک چمن بنفشه تر

خطی به گرد لبش دیدم ارچه در همه عمر

ندیده بودم در شوره زار ریحان را

عرق نشسته به رویش چنانکه گفتی ابر