ندیده بودم در شوره زار ریحان را

بتم درآمد و چون یک چمن بنفشه تر

فشانده از دو طرف زلف عنبرافشان را

خطی به گرد لبش دیدم ارچه در همه عمر

عرق نشسته به رویش چنانکه گفتی ابر

فشانده بر رخ گل قطرهای باران را

نموده چهره و تاراج کرده طاقت را