فشانده بر رخ گل قطرهای باران را

خطی به گرد لبش دیدم ارچه در همه عمر

ندیده بودم در شوره زار ریحان را

عرق نشسته به رویش چنانکه گفتی ابر

نموده چهره و تاراج کرده طاقت را

گشوده طره و بر باد داده ایمان را

درست خاطر مجموع من پریشان شد