درست خاطر مجموع من پریشان شد

فشانده بر رخ گل قطرهای باران را

نموده چهره و تاراج کرده طاقت را

گشوده طره و بر باد داده ایمان را

از آنکه دیدم آن زلفک پریشان را

دو زلف او چو دو زنگی غلام گشتی گیر

که بهر کشتی بالا زنند دامان را