که بهر کشتی بالا زنند دامان را

درست خاطر مجموع من پریشان شد

از آنکه دیدم آن زلفک پریشان را

دو زلف او چو دو زنگی غلام گشتی گیر

همی معاینه دیدم ز زلف و چهره او

که جبرئیل هم آغوش گشته شیطان را

به مغزم اندر از بوی زلف و کاکل او