که یک دهن بمکم آ ن دو لعل خندان را

دو مژه اش همه بارید بر دو چشمم تیر

ندیده بودم اینگونه تیرباران را

زمان زمان به دلم مار شوق می زد نیش

نفس نفس ز جنون نفسم آرزو می کرد

که یک دو بوسه زنم آن دو چشم فتان را

من ایستاده در اندیشه تا چه چاره کنم