که یک دو بوسه زنم آن دو چشم فتان را

زمان زمان به دلم مار شوق می زد نیش

که یک دهن بمکم آ ن دو لعل خندان را

نفس نفس ز جنون نفسم آرزو می کرد

من ایستاده در اندیشه تا چه چاره کنم

دل غریب و تن زار و چشم حیران را

نه حالتی که کنم منع بیقراری دل