کند چو با کف زربخش جا به کوهه رخش

به مهر و مه نبود احتیاج گیهان را

ز بسکه در و گهر ریخت جود او بر خاک

ز خاک ره نشناسد در عمان را

به کوه جودی بینند ابر نیسان را

زهی وجود توکادراک آدمی زین بیش

شناخت می نتواند عطای یزدان را