زهی وجود توکادراک آدمی زین بیش

ز خاک ره نشناسد در عمان را

کند چو با کف زربخش جا به کوهه رخش

به کوه جودی بینند ابر نیسان را

شناخت می نتواند عطای یزدان را

ز بهر آنکه شود چون تو طینتی موجود

خدای از دو جهان برگزید انسان را