گو یدم کاین خواب چشم نرگس آسای منست

شعر شیرین مرا بر دست و چون جویم دلیل

گویدم کاین خنده لعل شکرخای منست

حالت بخت مرا در چشم خود دادست جای

هر پریشانی که من یک عمر در دل داشتم

درکله جا داده کان زلف چلیپای منست

رای رخشان مرا دزدیده اندر زیر زلف