تا مایه آسایش خیل بشر آید

آمد ز در مهر و به کین رفت ولیکن

زان ره که به پا رفت دگر ره به سر آید

عفو تو ز آغاز امان داد مر او را

عدل تو نمی خواست که آن دزد خطاکار

از عفو تو ایمن ز بلا و خطر آید

می خواست دگرباره زند نوبت طغیان