یک تن مرا نخواند شبی بر بخوان خویش

چون بدسگال جاه تو دایم در آذرم

یک تن مرا نگفت که چونی درین دیار

تا بر رخش به دیده امید بنگرم

از بیم آن گمان که ز خوان لقمه ای خورم

جز چند تن که بر سر این ملک افسرند

گر شیخ و شاب را نکنم قدح کافرم