زان چند تن هم ارچه بود خاطرم ملول

از بیم آن گمان که ز خوان لقمه ای خورم

جز چند تن که بر سر این ملک افسرند

گر شیخ و شاب را نکنم قدح کافرم

لیکن به آنکه راه مکافات نسپرم

حاشاکه سرکشم ز خط حکمشان برون

ور جای تاج تیغ گذارند بر سرم