حالی مرا طلب که نپایند در برم

کشتی فضلمی به محیط سخنوری

از عزم بادبانم و از حزم لنگرم

گر فی المثل ز من به تو آرند داوری

آری تویی به جاه سلیمان روزگار

اینان چو پشه اند و من آن تند صرصرم

ایدون دو مدعاست مرا از جناب تو