آری تویی به جاه سلیمان روزگار

از عزم بادبانم و از حزم لنگرم

گر فی المثل ز من به تو آرند داوری

حالی مرا طلب که نپایند در برم

اینان چو پشه اند و من آن تند صرصرم

ایدون دو مدعاست مرا از جناب تو

کز شوق آن دو رقص کند جان به پیکرم