باده ستور چون کنم و چارده عیال

بگذارم این عیال و ازین شهر بگذرم

پویم پی تظلم این ظالمان ب ری

تا داد دل دهد ملک دادگسترم

کآرد هجوم هر شب و هر روز بر سرم

با خرج بی نهایت و با دخل بی نشان

مطعون هر کسانم و مردود هر درم