مطعون هر کسانم و مردود هر درم

باده ستور چون کنم و چارده عیال

کآرد هجوم هر شب و هر روز بر سرم

با خرج بی نهایت و با دخل بی نشان

اکنون کنم دعای تو تا در دعای تو

خرم مگر شود دل بیمار در برم

عمرت چنان دراز که گوید سپهر پیر