ای تو آن دریای بی پایان که در هم بشکند

ای امید ناامیدان ای پناه بیکسان

ناامید و بیکسم دست من و دامان تو

نه سفینه آسمان را موج یک طوفان تو

جون شوی در طی اسرار دو عالم گرم سیر

خیره گردد طول و عرض هستی از جولان تو