خیره گردد طول و عرض هستی از جولان تو

ای تو آن دریای بی پایان که در هم بشکند

نه سفینه آسمان را موج یک طوفان تو

جون شوی در طی اسرار دو عالم گرم سیر

آسمان آسیمه سر گردد به گرد خود هنوز

غالبا روزی قفایی خورده از دربان تو

نوبهار رحمتی زانرو که در وقت سخا