آسمان آسیمه سر گردد به گرد خود هنوز

نه سفینه آسمان را موج یک طوفان تو

جون شوی در طی اسرار دو عالم گرم سیر

خیره گردد طول و عرض هستی از جولان تو

غالبا روزی قفایی خورده از دربان تو

نوبهار رحمتی زانرو که در وقت سخا

پر شود روی زمین از نعمت الوان تو