گو شریرم دان چو مار وگه حقیرم دان چو مور

همچو دریا در خروش آید ازین فرمان تو

روزی سی تن عیال بینوا نتوان برید

زین عمل گویا ندارد آگهی احببان تو

هم نه مار و مور قست می برند از خوان تو

میزبان مهمان نوازست آخر ای نفس کریم

میزبان عالمستی ما همه مهمان تو