کشتند کامران را شهزاده جوان را

کردند سینها ریش از نیش ناگهانی

صیت بلا فکندند در ری وبا فکندند

سروی ز پا فکندند چون سرو بوستانی

کز داغ او جهان را مرگیست جاودانی

چشم آهوی رمیده رخ میوه رسیده

خط سنبل دمیده لب آب زندگانی