کز داغ او جهان را مرگیست جاودانی

صیت بلا فکندند در ری وبا فکندند

سروی ز پا فکندند چون سرو بوستانی

کشتند کامران را شهزاده جوان را

چشم آهوی رمیده رخ میوه رسیده

خط سنبل دمیده لب آب زندگانی

دل گوهر شهامت کف لجه کرامت