چنان عودش برپا بودکه پنداری

همی نبیند چیزی بجز پریشانی

سپید سیم سرینش چو کوه بلورست

که می بلغزد در وی نگاه انسانی

ستاده گرز به کف رستم سجستانی

فکنده رخش در آن عرصه ای که می بینی

فشرده میخ در آن ثقبه ای که می دانی