همی نبیند چیزی بجز پریشانی

یکی درست بدین نوجوان نگر ز نخست

که راست ماه دو هفته است و یوسف ثانی

به زلفکانش چندان که چشم کار کند

سپید سیم سرینش چو کوه بلورست

که می بلغزد در وی نگاه انسانی

چنان عودش برپا بودکه پنداری