لب ها به زهر شسته افسانه خودیم

بس در گشوده ایم، چه دشمن، چه دوست را

ما قفل بی گشاد در خانه خودیم

شیرین نکرده ایم لب از گفت و گوی کس

گاهی فریب توبه و گاهی فساد زرق

بازیچه طبیعت طفلانه خودیم

غیرت روا نداشت که برقع برافکنیم