حیف گر بر بستن لب صد زبان می رویدم

مست این ذوقم که گر مدهوشم و گر هوشمند

شکر درد از زیر لب تا مغز جان می رویدم

بستم این رازی که می داند زبان و دل، ولی

پنبه الماس شد عرفی ولی مجروح من

بس که هر دم نیشی از داغ نهان می رویدم