ز من فراغت فردوس دور باد که من

کجاست سرمه کش دیده خدا بینم

امام شهر که مستم ندیده، حیران بود

بیا بگو به تماشا، کنون که رنگینم

بساط ماتمیان بر فراغ می چینم

ز نور ناصیه من صباح می تابد

شبی که دختر زر بود شمع بالینم