شبی که دختر زر بود شمع بالینم

ز من فراغت فردوس دور باد که من

بساط ماتمیان بر فراغ می چینم

ز نور ناصیه من صباح می تابد

چکد ز هر سر مویم هزار چشمه زهر

از آن به چشم دل اهل درد شیرینم

هزار غم سر غم کرده ام ولی در دل