چکد ز هر سر مویم هزار چشمه زهر

بساط ماتمیان بر فراغ می چینم

ز نور ناصیه من صباح می تابد

شبی که دختر زر بود شمع بالینم

از آن به چشم دل اهل درد شیرینم

هزار غم سر غم کرده ام ولی در دل

غم تو ریشه فرو کرد، می کشد اینم