غم تو ریشه فرو کرد، می کشد اینم

چکد ز هر سر مویم هزار چشمه زهر

از آن به چشم دل اهل درد شیرینم

هزار غم سر غم کرده ام ولی در دل

روم به میکده، عرفی، که بشکنم توبه

مباد محتسب از دل بیرون کند کینم