روم به میکده، عرفی، که بشکنم توبه

از آن به چشم دل اهل درد شیرینم

هزار غم سر غم کرده ام ولی در دل

غم تو ریشه فرو کرد، می کشد اینم

مباد محتسب از دل بیرون کند کینم