تهی پیاله تر از من نبود و من مستم

به ناله تیشه فرهاد گوید این دستان

که از حلاوت بازوی کوهکن مستم

ز بزم دوست که گوید، که از قدح نوشان

بهشتیان چه شناسند مستیم عرفی

نه از شراب طهور، از می سخن مستم