نگشاید ار ز بستن زنار عقده ات

کنج غمی گرفته و غریبانه سوختیم

یک بار دل ز ما، صنم آشنا نبرد

دایم به داغ مردم بیگانه سوختیم

دانی که از چه سبحه صد دانه سوختیم

عرفی به غیر شعله داغ جگر نبود

شمعی که ما به گوشه کاشانه سوختیم