گشایم دام بر گنجشگ و شادم، باد آن همت

که تا صبح آرزوی تیشه فرهاد می کردم

نه تاثیر نفس بی عمر جاویدان نمی دانم

به امید چه پیشت درد دل بنیاد می کردم

که گر سیمرغ می امد به دام، آزاد می کردم

چنان آماده عشقم که عشق ار ممتنع بودی

به ذوق جلوه حسن منش آزاد می کردم