که گر سیمرغ می امد به دام، آزاد می کردم

نه تاثیر نفس بی عمر جاویدان نمی دانم

به امید چه پیشت درد دل بنیاد می کردم

گشایم دام بر گنجشگ و شادم، باد آن همت

چنان آماده عشقم که عشق ار ممتنع بودی

به ذوق جلوه حسن منش آزاد می کردم

مگو عرفی، دل یاران پریشان داشتن تا کی