مگو عرفی، دل یاران پریشان داشتن تا کی

که گر سیمرغ می امد به دام، آزاد می کردم

چنان آماده عشقم که عشق ار ممتنع بودی

به ذوق جلوه حسن منش آزاد می کردم

اگر می آمد از دستم، دل خود شاد می کردم