کو دیر محبت که به دریای دل افتم

تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم

کو معرکه عشق که از بوی شهادت

بی خود شده در لجه خون به حل افتم

آخر که مرا گفت که از باغچه قدس