کو معرکه عشق که از بوی شهادت

تا کی به حرم تشنه لب و مضمحل افتم

کو دیر محبت که به دریای دل افتم

بی خود شده در لجه خون به حل افتم

آخر که مرا گفت که از باغچه قدس

بی فایده در دامگه آب و گل افتم