مستی ز من آموز که چون شعله مرهم

بی خود شده در لجه خون به حل افتم

آخر که مرا گفت که از باغچه قدس

بی فایده در دامگه آب و گل افتم

از داغ جگر خیزم و در خون دل افتم

کو انجمن قرب که تا بال گشایم

پر سوخته پیرامن شمع چگل افتم