از داغ جگر خیزم و در خون دل افتم

آخر که مرا گفت که از باغچه قدس

بی فایده در دامگه آب و گل افتم

مستی ز من آموز که چون شعله مرهم

کو انجمن قرب که تا بال گشایم

پر سوخته پیرامن شمع چگل افتم

عرفی که گمان داشت که از وادی اسلام