نتوان دم از قبول بدین مایه زد، که من

کز بلبلان گلشن او خوش نواترم

خود را چه سان فروشم و کس چون خرد مرا

کز گوهر طبیعت خود بی بهاترم

از صوفیان گوشه نشین بی ریاترم

ای کام بخش غمزه اگر بینوا کشی

اول مرا، که از دل خود بی نواترم