از صوفیان گوشه نشین بی ریاترم

خود را چه سان فروشم و کس چون خرد مرا

کز گوهر طبیعت خود بی بهاترم

نتوان دم از قبول بدین مایه زد، که من

ای کام بخش غمزه اگر بینوا کشی

اول مرا، که از دل خود بی نواترم

بی مهری تو دم به دم افزون تر است و من