آن در که پای دل ما داشت به زنجیر

دیدیم چو خود، یکی بیهده گردی و گذشتیم

چون باد صبا، روی به هر سو که نهادیم

چیدیم غبار ره مردی و گذشتیم

گفتیم به دیوانه فردی و گذشتیم

هر گه که گذار من و عرفی به هم افتاد

دادیم به هم تحفه دردی و گذشتیم