تو را چو درد دلی نیست ای برادر من

تو را که دیده نباشد ز چشمه ها چه خبر

برآ به دار فنا تا بقای ما بینی

فنا ندیده چو منصورت از بقا چه خبر

ز دردمندی رنجور بی دوا چه خبر

به کنج زاویه عشق منزوی نشدی

ز شوق سلطنت و ذوق انزوا چه خبر