تا که از خویش باخبر گشتیم

ظاهر و باطن جهان دیدیم

معنی خاص هر صور گشتیم

بی خبر طالب همی بودیم

یار ما بود عین ما به یقین

ما بدین معرفت سمر گشتیم

او شکر بود و جان من چون گل